• დოკუმენტის სტრუქტურა

    • დაკავშირებული დოკუმენტები

    • ცვლილებები

  • Copied
ხშირად დასმული კითხვები მომხმარებლის სახელმძღვანელო კონტაქტი
ENG

საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლო

ავტორიზაცია
  • ავტორიზაცია
  • მთავარი
  • სასამართლო
    • სასამართლოს შესახებ
    • მოსამართლეები
    • კანონმდებლობა
    • სააპლიკაციო ფორმები
    • წლიური ანგარიში
    • აპარატი
    • ვაკანსია
  • სხდომები
  • სასამართლო აქტები
  • მედია
    • სიახლეები
    • საზაფხულო სკოლა
    • საერთაშორისო ურთიერთობები
    • ფოტო გალერეა
    • ვიდეო გალერეა
    • ბიბლიოთეკა
  • საჯარო ინფორმაცია
    • მოითხოვე ინფორმაცია
    • ინფორმაციის მოთხოვნის სახელმძღვანელო
    • ფინანსური გამჭვირვალობა
    • სტატისტიკა
    • პასუხისმგებელი პირები
  • გამოცემები
  • ჟურნალი
    • ჟურნალი სამართლის კულტურა
    • ჟურნალის გამოცემები
  • ENG

მახმუდ ნასიბოვი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ

დოკუმენტის ტიპი კონსტიტუციური სარჩელი
ნომერი N1981
კოლეგია/პლენუმი I კოლეგია - გოგა კიკილაშვილი,
ავტორ(ებ)ი მახმუდ ნასიბოვი
თარიღი 19 ოქტომბერი 2026



თქვენ არ ეცნობით კონსტიტუციური სარჩელის/წარდგინების სრულ ვერსიას. სრული ვერსიის სანახავად, გთხოვთ, ვერტიკალური მენიუდან ჩამოტვირთოთ მიმაგრებული დოკუმენტი

 

1. სადავო ნორმატიული აქტ(ებ)ი

„საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსში ცვლილების შეტანის შესახებ“, 275-ე მუხლში დამატებული 1⁴ ნაწილი

2. სასარჩელო მოთხოვნა

სადავო ნორმა კონსტიტუციის დებულება
საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 275-ე მუხლის 1⁴ ნაწილი — იმ ნორმატიული შინაარსით, რომელიც 116-ე მუხლით გათვალისწინებული დადგენილების გასაჩივრების შემთხვევაში გამორიცხავს აღსრულების შეჩერებას და, მათ შორის, ვრცელდება 2026 წლის 31 აგვისტომდე წარმოშობილ, მაგრამ ამ თარიღისთვის დაუსრულებელ გასაჩივრების პროცესებზე. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის პირველი პუნქტი
საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 275-ე მუხლის 1⁴ ნაწილი საქართველოს კონსტიტუციის 34-ე მუხლის მე-3 პუნქტი

3. საკონსტიტუციო სასამართლოსათვის მიმართვის სამართლებრივი საფუძვლები

საქართველოს კონსტიტუციის 31 მუხლის 1 პუნქტი, მე 60 მუხლის მე 4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი „საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს“ შესახებ საქართველოს ორგანული კანონის მე 19 მუხლი 1 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტი, 31 მუხლი, 31 პრიმა მუხლი და 39 პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი

4. განმარტებები სადავო ნორმ(ებ)ის არსებითად განსახილველად მიღებასთან დაკავშირებით

საქართველოს კონსტიტუციის 34-ე მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, ადამიანის ძირითადი უფლების შეზღუდვა უნდა შეესაბამებოდეს იმ ლეგიტიმური მიზნის მნიშვნელობას, რომლის მიღწევასაც იგი ემსახურება. შესაბამისად, მხოლოდ ის გარემოება, რომ სახელმწიფოს სურს ადმინისტრაციული სანქციების დროული აღსრულება, თავისთავად საკმარისი არ არის — აუცილებელია შეფასდეს, რამდენად გამართლებულია ამ მიზნის მისაღწევად გასაჩივრების პროცესის განმავლობაში აღსრულების სრული და ავტომატური გამორიცხვა. საჯარო მიზანი შეიძლება არსებობდეს — საგზაო უსაფრთხოების უზრუნველყოფა, ალკოჰოლური სიმთვრალის მდგომარეობაში მართვის პრევენცია და ადმინისტრაციული სანქციების ეფექტიანი აღსრულება. თუმცა სადავო ნორმა არ ტოვებს ინდივიდუალური შეფასების შესაძლებლობას და არ ითვალისწინებს სასამართლოს მიერ დროებითი დაცვის მექანიზმის გამოყენებას იმ შემთხვევებში, როდესაც კონკრეტულ საქმეში არსებობს სამართლებრივი შეცდომის ან გამოუსწორებელი შედეგის რეალური საფრთხე. შედარებით ნაკლებად მზღუდავი საშუალება იქნებოდა ისეთი მოდელი, რომლის პირობებშიც გასაჩივრება ავტომატურად არ აჩერებს აღსრულებას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ კანონით გათვალისწინებულია სასამართლოს მიერ ინდივიდუალური შუამდგომლობის საფუძველზე აღსრულების შეჩერების რეალური და ეფექტიანი შესაძლებლობა. სადავო ნორმა კი 116-ე მუხლის საქმეებისთვის პირდაპირ ადგენს, რომ გასაჩივრება არ აჩერებს აღსრულებას, რითაც მოსარჩელეს ართმევს იმავე პროცესში შედეგის დროებით შენარჩუნების მნიშვნელოვან გარანტიას. შეზღუდვის სიმძიმე მაღალია: მართვის უფლების 6-თვიანი შეჩერება შეიძლება შეეხოს პირის დასაქმებას, გადაადგილებას, ოჯახურ და სოციალურ ცხოვრებას და სხვა ლეგიტიმურ ინტერესებს. ამის საპირისპიროდ, სახელმწიფოს მიზანი — საბოლოო გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფა - შეიძლება მიღწეულ იქნეს ნაკლებად მზღუდავი მექანიზმებით, მათ შორის ინდივიდუალური სასამართლო კონტროლით.

5. მოთხოვნის არსი და დასაბუთება

სადავო კანონი მიღებულია 2026 წლის 25 ივნისს და ამოქმედდა 2026 წლის 31 აგვისტოს. თავად კანონი არ შეიცავს სპეციალურ გარდამავალ დებულებას, რომელიც ცალსახად აწესრიგებს მის მოქმედებას იმ ადმინისტრაციულ საქმეებზე, რომელთა საფუძველი და პირველი ინსტანციის წარმოება ამოქმედებამდე უკვე არსებობდა, მაგრამ გასაჩივრების პროცესი ჯერ არ იყო დასრულებული. მოსარჩელის საქმეში სწორედ ასეთი სამართლებრივი ვითარება არსებობს/შესაძლოა არსებობდეს: სამართალდარღვევის ფაქტი და თავდაპირველი დადგენილება წინ უსწრებს 2026 წლის 31 აგვისტოს, ხოლო გასაჩივრების პროცესი ამ თარიღისთვის შეიძლება კვლავ მიმდინარეობდეს. ამ შემთხვევაში ახალი ნორმის გამოყენება არა მხოლოდ მომავალ საპროცესო მოქმედებას არეგულირებს, არამედ არსებითად ცვლის უკვე დაწყებული სამართლებრივი დაცვის პროცესის პირობებს მოსარჩელის საზიანოდ. მიუხედავად იმისა, რომ საპროცესო ნორმების დაუყოვნებლივი მოქმედება ზოგადად შესაძლებელია, კონკრეტულ შემთხვევაში საკითხი არ შეიძლება შეფასდეს მხოლოდ ნორმის ფორმალური სახელწოდებით. საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკა მოითხოვს შეფასდეს ნორმის რეალური სამართლებრივი ეფექტი. თუ ახალი ნორმა უკვე დაწყებულ გასაჩივრების პროცესში არსებითად ამცირებს სასამართლო დაცვის ეფექტიანობას და ზრდის უკვე დამდგარი სანქციის შეუქცევადი აღსრულების რისკს, ჩნდება კონსტიტუციის 31-ე მუხლით დაცული სამართლიანი სასამართლოს უფლების დარღვევის დამოუკიდებელი პრობლემა. ამიტომ მოსარჩელე ითხოვს სადავო ნორმის არაკონსტიტუციურად ცნობას სულ მცირე იმ ნორმატიული შინაარსით, რომელიც მას ავრცელებს 2026 წლის 31 აგვისტომდე წარმოშობილ და ამ თარიღისთვის დაუსრულებელ გასაჩივრების/სააპელაციო წარმოებებზე. მოსალოდნელია არგუმენტი, რომ საგზაო უსაფრთხოება და ადმინისტრაციული სანქციის ეფექტიანი აღსრულება წარმოადგენს მნიშვნელოვან საჯარო ინტერესს. მოსარჩელე არ უარყოფს ამ ინტერესების მნიშვნელობას. დავის საგანია არა პასუხისმგებლობის არსებობა ან 116-ე მუხლით დადგენილი სანქციის მიზანი, არამედ ის, თუ რამდენად კონსტიტუციურად გამართლებულია გასაჩივრების პერიოდში აღსრულების სრული გამორიცხვა. საგზაო უსაფრთხოების დაცვის მიზნის მისაღწევად სახელმწიფოს შეუძლია შეინარჩუნოს სანქციის საბოლოო აღსრულების მექანიზმი, მაგრამ ამავე დროს უნდა არსებობდეს სასამართლოს მიერ ინდივიდუალური საქმის გარემოებების გათვალისწინებით დროებითი დაცვის შესაძლებლობა. სწორედ ასეთი მექანიზმი უზრუნველყოფს ბალანსს საზოგადოებრივ უსაფრთხოებასა და კონკრეტული პირის სასამართლო დაცვის უფლებას შორის. სადავო ნორმის აბსოლუტური ფორმულირება — „გასაჩივრება არ აჩერებს მათ აღსრულებას“ — გამორიცხავს ამ ინდივიდუალურ ბალანსს. შედეგად, ერთნაირად ექცევიან როგორც აშკარად დასაბუთებული და მტკიცებულებებით გამყარებული დადგენილებები, ისე ის შემთხვევები, რომლებშიც არსებობს მნიშვნელოვანი სამართლებრივი ან ფაქტობრივი ეჭვი და რომელთა აღსრულებამ შეიძლება საბოლოო სასამართლო კონტროლი პრაქტიკულად დაგვიანებულად აქციოს. საკონსტიტუციო სასამართლოს პრაქტიკის თანახმად, სასამართლოსადმი ხელმისაწვდომობა არ არის მხოლოდ სასამართლოში მიმართვის ტექნიკური შესაძლებლობა. სასამართლოს უნდა ჰქონდეს უფლების დარღვევაზე ეფექტიანი რეაგირების საშუალება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სასამართლო დაცვის უფლება შეიძლება იქცეს თეორიულ და ილუზორულ მექანიზმად. ამ საქმეში სადავო ნორმის პრობლემა სწორედ ეფექტიანობის კომპონენტში მდგომარეობს. თუ მართვის უფლების 6-თვიანი შეჩერება სრულად აღსრულდა მანამდე, სანამ ზემდგომი სასამართლო საბოლოო გადაწყვეტილებას მიიღებს, მოგვიანებით მიღებული გამამართლებელი გადაწყვეტილება ვერ დააბრუნებს გასულ ექვსთვიან პერიოდს. ამიტომ ზიანის შემდგომი ანაზღაურება/უფლების აღდგენა ვერ უზრუნველყოფს იმავე მდგომარეობის სრულად აღდგენას. სადავო ნორმა, შესაბამისად, ამცირებს ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მიერ უფლების დაცვის პრაქტიკულ შესაძლებლობას და ქმნის რისკს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილება მივიდეს მაშინ, როდესაც სადავო სანქციის ძირითადი შედეგი უკვე განხორციელებულია.

6. კონსტიტუციური სარჩელით/წარდგინებით დაყენებული შუამდგომლობები

შუამდგომლობა სადავო ნორმის მოქმედების შეჩერების თაობაზე: კი შუამდგომლობა პერსონალური მონაცემების დაფარვაზე: არა შუამდგომლობა მოწმის/ექსპერტის/სპეციალისტის მოწვევაზე: არა შუამდგომლობა/მოთხოვნა საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვის თაობაზე: არა კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა სახის შუამდგომლობა: არა

საქართველო, ბათუმი | კ. გამსახურდიას ქუჩა N8/10, 6010

საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლო

ვებგვერდი შექმნილია ევროკავშირის მხარდაჭერით. მის შინაარსზე სრულად პასუხისმგებელია საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლო და არ ნიშნავს რომ იგი ასახავს ევროკავშირის შეხედულებებს.

ყველა უფლება დაცულია დამზადებულია იდია დიზაინ ჯგუფის მიერ